دکتر غلامحسین حیدری تفرشی

وب سایت شخصی دکتر غلامحسین حیدری تفرشی

پاسخ:

کلمه “نستعین‌” در اصل نستعون بوده چون ریشه‌اش از معونه و عون مى باشد و چون واو به خاطر ثقیل بودنش به یأ قلب شده و کسره آن به “عین‌” منتقل شده و یأ ساکن گشته است و این قاعده را اعلال مى گویند.

“عَوْن‌” به معناى کمک کردن و یارى رساندن مى باشد و نستعین متکلم مع الغیر از باب استفعال مى باشد و به معناى تنها از تو یارى مى جوییم است چون در اصل نستعینک ولانستعین غیرک بوده است‌.  چون در آیه شریفه سوره حمد ایاک که مفعول بوده بر نستعین که فاعل است مقدم شده و معناى حصر را مى رساند.(براى آگاهى بیشتر ر.ک‌: مجمع البیان‌، مرحوم طبرسى ؛، ج ۱، ص ۵۳ ـ ۵۴، منشورات دار مکتبه الحیاه‌، بیروت‌.)

 

يک ديدگاه تا بحال.

  1. سیدمحمد گفت:

    دمت گرم حال کردم

ديدگاه خود را بيان کنيد